تاريخ : شنبه سوم شهریور 1386 ساعت: 9:39

مطلبی را که در تاریخ یکم شهریورماه نوشتم و تنها و تنها درد دلی بود، معلم عزیزی را آزرد و مرا نگران کرد.

 این معلم عزیز فرمود: "اقای قیومی عزیز البته نباید گناه یک نفر را پای بقیه نوشت.هنوز در کشور عزیزمان افراد متعهد ودلسوز وجود دارند هر چند با این حقوقی که به فرهنگیان می دهند زمینه را برای انجام کارهای اینچنینی باز می کنند شاید فرهنگیان از جمله کسانی هستند که حقوقشان حلال است .خیلی دوست داشتم شما به عنوان خبرنگار یک بار هم که شده یک گزارش از وضعیت معیشتی این قشر زحمتکش داشته باشیدبه خصوص اقایان فرهنگی که مسئولیت سنگین زندگی به دوش انهاست.هر چند وقت یکبار اعلام افزایش حقوق می کنند ولی دلم می خواهد که در نهایت مبلغی که دریافت می شود را اعلام کنند.هر چند این مسائل برای شما که از صدا وسیما حقوق می گیرید ممکن است قابل درک نباشد.

شاید گلایه من از شما به خاطر این که شما را یک خبرنگار متعهد می دانستم وتصور نمی کردم که با شنیدن این حرف و احیانا خطای یک نفر درمورد حدود یک میلیون نفر این نظر را داشته باشید .امیدوارم جواب قانع کننده ی داشته باشید .با تشکر"

به محضر آن بزرگوار که با ارائه نظر مرا نقد و راهنمایی کرد باید عرض کنم که بنده همیشه به مقام شامخ معلم احترام گذاشته و میگذارم و چون با زحمات یک معلم آشنا هستم و از نزدیک آن را لمس می کنم هیچگاه به مقام والای معلم جسارت نمی کنم و حتی اجازه این کار را به خود نمی دهم. اما این حق را بدهید که اگر حتی معلمی  ( که من در آن نوشته هم از واژه برخی استفاده کردم) چنین کند زیبنده نیست. 

درود بر همه معلمانی که شایسته نام زیبای معلمی وشغل انبیاء هستند که به لطف خدا در جامعه ما بسیارند از این نمونه وارستگان.

به رسم همیشگی شاگردی از این معلم عزیز پوزش می طلبم.