تاريخ : شنبه بیست و چهارم شهریور 1386 ساعت: 0:1

ماه رمضان ماه ضیافت الهی است. ماه خدا و خدایی شدن و مهمتر از آن اگر شایسته باشیم خدایی ماندن.

در حقیقت در ماه مبارک رمضان همه دوست داریم که  روزه دار واقعی باشیم و خدادوستان حقیقی واقعا در این راه اصرار می کنند.

چقدر سخت ودر عین حال لذت بخش است مبارزه با خواسته های نفسانی. نخوردن ، نیاشامیدن . اینها به کنار تلاش برای ندیدن و نشنیدن هر آنچه که شایسته شنیدن و دیدن نیست.

وزیباتر از همه دروغ نگفتن و قسم دروغ نخوردن.

در دوران نوجوانی شنیده بودیم که "دروغ مادر گناهان است" و داستانی به این مضمون که : فردی در محضر معصوم(ع) عرض کرد، من دزدی می کنم ، ناموس آزارم ، غیبت می کنم و دروغ هم می گویم. امروز آمدم تا بفرمایید کدام یک را مرتکب نشوم . معصوم (ع) فرمودند:"دروغ نگو"

مرد با تعجب آن را قبول کرد و احساس کرد راحت ترین کار است.

گاه دیگر برای هر گناه دیگر که می خواست مرتکب شود از خود سوال کرد: اگر این گناه را مرتکب شوم و معصوم (ع) از من سوال کند ، نمی توانم دروغ بگویم، بهتر است از ارتکاب آن خودداری کنم و چنین کرد و با توجه به اصرار  او بر راستگویی از همه گناهان دوری جست.

چقدر خوب است که بتوانیم اینگونه باشیم و تنها و تنها راستگو باشیم. از خدا برای تحقق این مهم استمداد می طلبیم.

فکرش را بکنید اگه همه راست بگوئیم حتی اگر به ضرر ما باشد چه می شود؟